Aanhoudende debatten over waar grote taalmodellen tekortschieten — in streng redeneren, precieze wiskunde of verifieerbare feiten — zijn geen reden om AI te mijden. Ze zijn een reden om precies te zijn over waar het thuishoort. Een model dat opstelt, samenvat of suggereert is krachtig; een model dat het laatste woord krijgt over iets exacts is een risico.
We koppelen elke AI-functie aan wat modellen echt goed kunnen, en voegen verificatie, ophaling of menselijke controle toe waar correctheid niet onderhandelbaar is. Het doel is niet de grenzen te verbergen maar ermee te ontwerpen — zodat het product zelfverzekerd is waar het kan en voorzichtig waar het moet.